به گزارش خبرگزاري اهل بيت (ع) ـ ابنا ـ جمعه 2 ارديبهشت 1390 اجساد سوخته، مثله شده و سرهاي بريده 8 نفر از شيعيان ربوده شده، به وسيله نيروهاي دولتي پاكستان تحويل شيعيان پاراچنار شدند.

تروريست هاي وهابي اين افراد را مثله كرده و سر بريده بودند و سپس بدن هاي بي جان و بي سر و بي دست و پاي ايشان را به آتش كشيده بودند.

يك روز بعد از آن در روز شنبه نيز يك راننده و يك كمك راننده كاميون شيعيان پاراچنار در منطقه "مُهمند ايجنسي" به شهادت رسيدند. آنها در حين انتقال بار از افغانستان به پاكستان بودند كه در اين منطقه ناآرام و شورش زده، گرفتار جنايت وهابيون شدند و به شهادت رسيدند و كاميونشان نيز به آتش كشيده شد.

شايان ذكر است كه هشت نفر شهيد مظلوم شيعه جزو 40 مسافري بودند كه در تاريخ 25 مارس 2011 از شهرك "بگن" در جنوب شرق منطقه "كروم ايجنسي" ربوده شده بودند. در آن روز 3 نفر از مسافران نيز با تيراندازي تروريست ها به شهادت رسيده بودند.

نيروهاي دولتي مدعي هستند كه از محل استقرار تروريست هاي آدم ربا بي اطلاع هستند ولي همين نيروها اجساد شهداء را از تروريست ها تحويل گرفته اند. اين امر نشان مي دهد كه قاتلان و آدم ربايان وهابي با دولت هماهنگ هستند. ضمن اينكه به گزارش خبرنگار ابنا از پاراچنار، اين عمليات از سوي "گروه هاي طالبان به اصطلاح خوب(!)" به رهبري تروريست بدنامي به نام «جلال الدين حقاني» انجام شده است.

مقامات نظامي و دولتي منطقه مدعي اند كه هيچ ارتباطي با تروريست ها ندارند؛ اما واقعيت اين است كه همه تصميمات دولت تحت تأثير تروريست ها بوده، آنها براحتي مي توانند خواسته هاي خود را به دولت تحميل كنند و آتش بس اعلام شده از سوي دولت را نقض كنند و راه هاي گشوده شده توسط دولت را در اختيار خود بگيرند.



اسامي هفت تن از شهدا به شرح زير است:

عرفان حسين، غلام علي، لايق حسين، ارشاد حسين، نصير حسين، خالد انور، نوروز حسين بودند.



شناسايي اين شهدا به علت شدت سوختگي به سختي انجام شد و شهيد هشتم نيز شناسايي نگرديد.

وضع فعلي پاراچنار

اينك راه هاي پاراچنار به طور كامل بسته شده است و بزرگراه به اصطلاح ملي پاراچنار به پيشاور در اختيار تروريست ها است. آنها اينك در اين جاده پست هاي ايست و بازرسي ايجاد كرده اند و عجيب اينجا است كه تنها خودروهاي نيروهاي دولتي حق دارند از اين جاده عبور كنند كه اين امر مؤيد هماهنگي و اختلاف بين دولت و تروريست هاست.

مردم منطقه اينك محاصره كامل را تجربه مي كنند زيرا دولت مرز افغانستان نيز مسدود كرده است كه معني آن مجبور كردن مردم به ترك منطقه و مهاجرت به مناطق ديگر نيز مي تواند باشد.

در شهر پاراچمار عزاي عمومي اعلام شده و منطقه نا آرام است و احتمال درگيري هاي وسيع و از سرگيري جنگ بارديگر وجود دارد زيرا مردم به اقدامات دولت و ميانجيگران و ارتش اعتماد ندارند چون آنها بارها مردم منطقه را فريب داده اند. از سوي ديگر تروريست ها كه در تمامي جبهه ها از شيعيان محاصره شده شكست خورده اند با ناجوانمردي مسافران بي دفاع و بي سلاح را مورد حمله قرار مي دهند. لذا زمزمه هايي وجود دارد كه ممكن است مردم براي بازگشايي راه ها و حفظ امنيت آن رأساً وارد عمل شوند.

قابل ذكر است كه با پايان محاصره چهار ساله پاراچنار، مردم به مدت 40 روز به "پيشاور" رفت و آمد داشتند اما 4 مرتبه مورد حمله قرار گرفتند.

پايان اين محاصره براساس معاهده اي اعلام شد كه از محتواي آن، تنها دولت و طالبان و نمايندگان صوري مردم اطلاع دارند و مردم پاراچنار با وجود درخواست هاي فراوان در جريان آن قرار نگرفته اند.